گریه نمی کنم مرو

boridebal — Wed, 15 Jul 2009 14:28:08 GMT

من این پایین نشسته ام سرد و بی روح

تو داری میرسی به قله ی کوه

داری هر لحظه از من دور میشی

ازم دل میکنی مجبور میشی

تا مه راهو نپوشونده نگام کن

اگه رو قله سردت شد صدام کن

یه رنگ کهنه از رنگین کمونم

من این پایین نمیتونم بمونم

منم اونکه تورو داده به مهتاب

کسی که روتو میپوشونه تو خواب

کسی که واسه آغوش تو کم نیست

میخوام یادم نره دست خودم نیست

نیستی

boridebal — Wed, 01 Oct 2008 20:50:54 GMT

بي تو
نه بوي خاك نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسكينم
چرا صدايم كردي
چرا ؟
سراسيمه و مشتاق
سي سال بيهوده در انتظار تو ماندم و نيامدي
نشان به آن نشان
كه دو هزار سال از ميلاد مسيح مي گذشت
و عصر
عصر واليوم بود
و فلسفه بود
و ساندويچ دل وجگر

...........................................................

boridebal — Wed, 09 Jul 2008 22:57:27 GMT

و رسالت من اين خواهد بود
تا دو استكان چاي داغ را
از ميان دويست جنگ خونين
به سلامت بگذرانم
تا در شبي باراني
آن ها را
با خداي خويش
چشم در چشم هم نوش كنيم

boridebal — Tue, 29 May 2007 09:02:26 GMT

خدای خوبم مرا ببین

مرا که مدتهاست چشم دوخته ام به آسمان بزرگت...

و منتظرم

وامید وار...

تا فقط یکبار دیگر

فقط یکبار دیگر

ببینم او را...

منتظرم

غمگینم

boridebal — Sun, 07 Jan 2007 22:52:16 GMT

براي تو مي نويسم

براي تو كه مرهمي واسه دل شكسته ام

براي تو كه تازه اي وقتي از همه خسته ام

براي تو

براي تو كه مي رسي

يه روز سرد و باروني

به داد من،

كه بي كسم

تو فردا هاي آبي مون، تويي تموم زندگيم

وقتي مياي پيش دلم

به هر چي ميخوام مي رسم

داد مي زنم... بهترينم !

بيا... بيا... كه مي ميرم، اگه يه روزي نباشي

به پاكي دلت قسم

تو باز با خنده مياي و چشات بهم سلام ميدن

دلم ميگه غصه و غم،

ديگه به ما نمي رسن

اون روزا رو يادت نره كه قول دادي يارم باشي

توي تموم غصه ها هميشه غمخوارم باشي

صدات مياد... مي خوني باز

عزيز من دوست دارم

اگه بگي داري مياي از شادي پر در ميارم

فردا ها رو يادت نره...

من و... تو و... يه كم تلاش...

خوشبختيهاي زندگي ميان پيشم يواش يواش...

تولدی دیگر

boridebal — Sun, 05 Nov 2006 07:32:00 GMT

ببين چگونه مي شوم اسير دستهاي تو

ببين چگونه مي روم زدست، پيش پاي تو

قسم به لحظه هاي عاشقانه اي كه اشك

دوباره حلقه مي زند به چشم من، براي تو

تمام آسمان شهر تيره مي شود و من

هنوز خيره مانده ام به سمت روشناي تو

بيا و باز هم سرود عاشقانه اي بخوان

براي من براي اين هميشه آشناي تو

بيا وگرنه اين نگاه خسته محو مي شود

در امتداد مبهم مسير رد پاي تو...

در آسمان چشمان چه كسي

توده هاي ترس رقم خورد؟

كه رعد و برق رعب، وجودم را فرا گرفت!

و چه كسي گفت شكست خواهم خورد

و آخرين آرزويم، در تابوتي از تيرگي دفن خواهد شد

چه جذبه اي بود كه مرا به آن سمت كشاند

و تارو پود نگاهم را، در نخهاي نوراني نوازش تنيد

آنگاه، اندوه هاي آينده را ارمغان داد

هان تو!

عاشقترين عيار اين عصر

تنها رجز خوان رسوايي

عشق، اين آبروي آدمي

سرانجام تو را، بر فراز دوزخي دامنه دار

دار خواهد زد

و يار ...

آن سر آغاز سودا زده

آينه دار اندوهي بي پايان است

تو مي بيني...

و از چشمهايت

چشمه چشمه، چراغ خواهد چكيد

اما ظلمت زمين، با آن همه ولع

وجود تو را مي نوشد

و زمان بر مداري موهوم مي گردد

ديگر از ستاره هاي سحر گاهي

كه روزي همدم رؤياهايت بودند، خبري نيست

وپرنده، پرسش هاي پاك تو را

پرواز نخواهد داد

تو مي گريي...

اما سيل اشكهايت

آرامش اقيانوس را نخواهد شكست

و از هيچ چشمه اي، تكبير طغيان به گوش نخواهد رسيد

تو مي نالي...

ولي صدايت، از سكوت نخواهد گذشت

حنجره ها، در حجمي از هراس تنيده مي شوند

وفواره هاي فرياد

بر صخره هاي سكوت، يخ مي زنند

تو مي خواهي...

و خواسته هاي خاكستري ات

در رنگهاي روشن اجابت، ادغام نخواهد شد

و يار...

از آنسوي آينه، طلوع عشق را دريغ مي دارد

تو خواهي مرد...

و مردم رحلت رؤياهايت را خواهند ديد

اما،

هيچ دلي بر دردهايت نخواهد گريست

و يار...

آن يقين گمشده

گمراهي ات را خواهد خنديد.

boridebal — Fri, 21 Jul 2006 20:34:39 GMT

بابا خیلی تنهاست

بابا پشیمونه

بابا عصبانیه

بابا غصه می خوره

بابا دوست داره جبران کنه

بابا غمهاش و پشت خنده های الکیش قایم می کنه

بابا منو دوست داره

بابا به من افتخار می کنه

بابانمی تونه بگه

بابا می ترسه

بابا نگرانه

بابا دلش خیلی پره

بابا یاد قدیما می افته

بابا از زندگیش راضی نیست

بابا مریضه

من بابا رو دوست دارم

من پر از حرفم

من، پر از غم

من ،تنها

من از گذشته بیزارم

من، پشیمون

من، نا امید

من دوست دارم اشتباهاتش و بهش بگم

من از کتک می ترسم

دست شکسته ام تازه خوب شده

من سکوت می کنم

من فقط بابا رو دارم

و بابا...... هیچ کس رو

و نگاهش که می کنم

اشکم در میاد

خدا ... بابا رو برام سالم نگه دار

آمین

این شعر تقدیم می شود به عزیزی که در اوج ناباوری و در بد ترین حالت ممکن مجبور به ترک همسر خائنش شد، و خدا می داند که این

روزها بر او چه می گذرد

او نیکه مدعی بود عاشقته

اونیکه مدعی بود عاشقته

تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت

بی خبر رفت و تو این بیراهه ها

رد پاشم واسه چشمات جا نذاشت

آه دل و سوزوندی

آه چرا نموندی

من و هر ثانیه و جنون تو

واسه من همین خیالت هم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن

ما که دستمون به هم نمیرسه

با حریر پیله های کاغذی واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصله مون و کم نکن

ای فرزند آدم

من تو را آفریدم و از حال درون تو با خبرم

اسرار تو را می دانم و بر ملا نمی کنم

من سخنانت را می شنوم وقتی که با من حرف می زنی

و درد دل باز می گویی

تو نیز سخنان مرا در کتابم بخوان که فرشتگانم بر تو فرود آورده اند

و من بدان وسیله با تو سخن می گویم

من همنشین کسی هستم که به یاد من باشد

و از رگ گردن به تو نزدیکترم

و تو را از خودت بهتر می شناسم

در هیچ حالی فراموشم مکن و یاد مرا از خودت دور مساز

در خلوت خود به اندیشه نشین و در تنهایی سخنان مرا بشنو

نعمت های مرا بشمار و خطا های خود را به یاد آور

مرا دوست داشته باش و محبتم را در دل دیگران نیز بیانداز

مهربانی های مرا برایشان باز گو کن

و سایه سار لطف مرا برفراز وجودشان نشان ده

ای فرزند آدم

در شگفتم

چگونه تو با مردم انس می گیری و به دیگران دل می بندی

در حالی که می دانی تنها خواهی مرد و تنها در قبر خواهی خفت

وتنها در پیشگاه من خواهی ایستاد وتنها حساب پس خواهی داد

آیا اندیشیده ای چقدر تنها خواهی بود؟

ساعتی

روزی

ماهی

سالی

چند هزار سال؟

چند میلیون سال؟

با خودت فکر کن و بیندیش

هر قدر که قرار است پس از مرگ با من تنها باشی،

در دنیا با من انس بگیر

اگر لحظه ای، لحظه ای

و اگر همیشه ،همیشه

مثل همیشه از تو می نویسم، برای تو

برای تو، که تا ابد در غم نبودنت اشک می ریزم

و فریاد میزنم

خدای مهربانم

آرزو به کدامین گناه مجازات شد؟

چه کرده بود که باید اینچنین به ته دره ی نیستی می افتاد؟

آرزوی من

بعد تو تکه ای از وجودم آسیب دید، سیاه شد

دل ندارم که از او دل بکنم

توان ندارم به دور بیاندازمش

چه کنم

جز تو همه چیز آزارم می دهد

هر روز دروغ هایی بیش از روز قبل

لایق نبودم،

خدا تو را از من گرفت

نازنین دلم

می نشینم چشم به راه تا باز گردی

و ببینی مرا که آب می شوم و می بارم بدون تو...

boridebal — Sun, 28 May 2006 14:23:22 GMT

اینجا هیچ چیز نیست

اینجا خیلی دور است

منم

و کمی دورتر از من

میله های زرد رنگی که گیسو های مرا محکم به آن بافته اند

وپنجره های کوچکی

که همیشه قاب یک آسمان ابری اند

پنجره هایی که پاییز ها یک عالمه پرستو از کنارشان می گذرند

و تابستانها یک عالمه قاصدک توی اتاق سرک می کشند

ولی من نمی توانم بگیرمشان

تو که می توانی، یک قاصدک برای من بفرست

فقط یک قاصدک

آن وقت قول می دهم که هیچ وقت گریه نکنم

هر چند می دانم

که حتی اگر قول هم بدهم، تو برایم قاصدک نمی فرستی

و هرگز برایم گریه نمی کنی

کاش می دانستی دلم چقدر برایت تنگ شده است

کاش می دانستی دستهای مهربان و گرمت مال من هستند

کاش می دانستی صدای قلبت،

قلب مهربانت مال من است

کاش یک بار می آمدی

و با آستینت، اشکهایم را پاک می کردی

آن وقت دیگر هیچ وقت، جلو پیراهنم از اشک خیس نمی شد

هر چند به خاطر ندارمت، مطمئنم دستهایت خیلی گرمند

حتما توی چشمهای قشنگ و آفتابیت

جایی برای خوابیدن من هست

هر وقت دلم برایت تنگ می شود

نیمی از غذایم را لب پنجره، برای گنجشکها می پاشم

چون صدای گنجشکها را دوست دارم

صدای گنجشکها درست شبیه صدای آمدن توست

می دانی تا به حال کسی به من نگفته است گریه نکن

من منتظرم تو یک روز بیایی و به من بگویی گریه نکن

اگر بدانم چه روزی می آیی

گریه نمی کنم، تاوقتی می آیی چشمهایم را قرمز نبینی

دست و صورتم را خوب می شویم

موهایم را شانه می کنم

و روسری آبی رنگی را که با آن مرا به اینجا آوردی

دوباره سر می کنم،تا بشناسی ام

به حیاط می آیم

و پشت میله ها منتظر آمدنت می نشینم

یادم می آید

یک بار که خوابت را دیده بودم

کنار میله ها آمدم و منتظرت ماندم

باران می آمد

بالاخره یک نفرآمد

وقتی از کنارم رد شد، صدای قلبش را شنیدم

اما می دانم که تو نبودی

اگر تو بودی، حتما صدای قلب مرامی شنیدی

چادرش درست شبیه چادر تو بود

چادری که گلهای چهار پر کوچک داشت

مثل همان چادری که در خواب دیده بودم

دنبالش رفتم و چادرش را گرفتم

او برگشت، و فقط نگاهم کرد

نه می دانم که تو نبودی

اگر تو بودی، حتما لبخند میزدی

اگر تو بودی، حتما چشمهای من پر از اشک می شد

وقتی می رفت باران می آمد

چادرش خیس شده بود، مثل چشمهایش

نمی دانم چرا گریه کرده بود

فقط می دانم که دیر آمده بود

وقتی می رفت به من خندید

و من به او گفتم، حالا که از پشت این میله ها بیرون می رود

پیش تو بیاید، و بگوید که پیش من بیایی

نمی دانم که پیغام مرا به تو رساند یا نه

فقط می دانم که هنوز دلت برایم تنگ نشده است

اگر خواستی بیایی

زود تر بیا، تا دیر نشود

آخر دوست ندارم ناراحت شوی

حتی یک ذره

اگر آمدی و دیدی من نیستم

حتما موقع رفتن گیسو هایم را

چشمهایم را

و پاهایم را، که هیچ وقت نداشتمشان

از این میله های زرد رنگ باز کن

گیسو هایم را با خودت ببر

و هر روز صبح شانه شان کن

و با دستهای مهربان و قشنگت ببافشان

اما چشمهایم را همینجا بگذار

همین جا پشت این میله ها

تا همیشه منتظر آمدنت بمانند...

خانه خراب تو شدم

به سوی من روانه شو

سجده به عشقت می زنم

منجی جاودانه شو

ای کوه پر غرور من

سنگ صبور تو منم

ای لحظه ساز عاشقی

عاشق با تو بودنم

روشنترین ستاره ام

می خواهمت می خواهمت

تو ماندگاری در دلم

می دانمت ، می دانمت

ای همه ی وجود من

نبود تو نبود من

boridebal — Sun, 21 May 2006 12:40:28 GMT

توی تموم تنهایی هام دارم برات دعا میکنم

باهت حرف میزنم

حرفات و گوش میکنم

نمیگم خوابم میاد

نمیگم خسته ام

مثل همیشه...

بودم

ساعتها

تا جایی که خودم هم باورم نمیشه

گفتی می میرم برات

کفتی تو خوبی

کفتی من لیاقت تو رو ندارم

گفتی به هم گره خورده طالعمون

حالا...

بذار از دور فقط نظاره گر تقدیر باشیم

من هنوز فراموش نکردم

boridebal — Mon, 15 May 2006 11:43:00 GMT

آرزو

هر چه برایت گریه کنم

دلم سبک نمی شود

حق بده

باورش سخت است

باور اینکه فراموش کرده باشی مرا...

مرا...

من

هم گریه ی همیشه ی تو

رفیق تمام لحظه های تو

شریک تمام غصه های تو

هم خوابه ی تو

شب بخیر هایمان که چه مکرر ادامه داشت

کاش میدانستی

بی تو

تنها تر از همیشه

همه از من رو گرداندند

همیشه در تمام تنهایی ها تو بودی

نیستی...

آرزو

۱۳۸۳/۸/۲۲ ،شروع مرگ تو

یک سال و نیم می گذرد

و هنوز تمام فکر من اینست که چطور نجاتت دهم

آرزوی قشنگ من

لعنت به کسی که ندید قشنگی هایت را

همه منعم می کنند

می گویند باید از تو بترسم

عزیز دلم

وجود زیبایت دور از گزند شیاطین باد

نازنین دلم

بدان که از فراقت چشمه ی اشکم همیشه جاریست...

هرگز نا امید نمیشوم

خدا مرا ببخش

خدا آرزو را ببخش

خدا...

ما راضی به رضای تو بر مصیبتمان صبر می کنیم

ما را ببین...

با تو این تن شکسته داره کم کم جون میگیره

آخرین ذرات موندن توی رگهام نمیمیره

با تو انگار تو بهشتم با توپر سعادتم من

دیگه از مرگ نمی ترسم عاشق شهامتم من

اگه رو حصیر بشینم اگه هیچ نداشته باشم

با تو من مالک دنیام

با تو در نهایتم من

با تو شاه ماهی دریا بی تو، مرگ موج تو ساحل

با تو شکل یک حماسه بی تو، یک کلام باطل

بی تو من هیچی نمی خوام ازین عمری که دوروزه

نرو

تا غم واسه قلبم پیرهن عزا بدوزه

توی تموم تنهایی هام دارم برات دعا میکنم

باهت حرف میزنم

حرفات و گوش میکنم

نمیگم خوابم میاد

نمیگم خسته ام

مثل همیشه...

بودم

ساعتها

تا جایی که خودم هم باورم نمیشه

گفتی می میرم برات

کفتی تو خوبی

کفتی من لیاقت تو رو ندارم

گفتی به هم گره خورده طالعمون

حالا...

بذار از دور فقط نظاره گر تقدیر باشیم

من هنوز فراموش نکردم

خدای مهربانم

سراسر نیاز آمده ام به در گاه پر محبتت

تا گدایی کنم، دست نوازشی را که گاهگاهی بر سرم می کشیدی

وچقدر بزرگ می شدم...

وبه خود می بالیدم که خدایی چون تو دارم

خدا

موهایم را بگیر

فاصله ای بیش ازین بین من و تو نیست

مگذار از این بیشتر از تو دور شوم

تنم از گناه خسته و فرسوده است

و من و گناه سخت به هم آمیخته ایم

و دستم هنوز به دامان توست تا رهایم سازی

از بار سنگین گناه...

بنده ی ناچیز تو

شادی